اصل منبع تغذیه القایی عمدتاً مبتنی بر پدیده القای الکترومغناطیسی است که توسط فیزیکدان انگلیسی فارادی در سال 1831 کشف شد و توضیح نظری مربوطه را ارائه کرد. پدیده القای الکترومغناطیسی نشان می دهد که وقتی یک میدان مغناطیسی متناوب در ناحیه احاطه شده توسط مدار وجود داشته باشد، نیروی الکتروموتور در دو سر مدار القا می شود. اگر بسته باشد، جریان القایی ایجاد می شود. با استفاده از این اصل، منبع تغذیه القایی می تواند یک میدان مغناطیسی متناوب با تولید یک جریان متناوب ایجاد کند و سپس از میدان مغناطیسی متناوب برای تولید جریان گردابی برای دستیابی به گرما یا سایر اثرات تبدیل انرژی استفاده کند.
اصل کار منبع تغذیه القایی را می توان به دو روش اصلی تقسیم کرد:
گرمایش دی الکتریک: این روش معمولاً برای گرم کردن مواد نارسانا مانند چوب استفاده می شود. از ولتاژ فرکانس بالا برای تولید یک میدان الکتریکی متناوب در لایه صفحه دو قطبی استفاده می کند. محیطی که قرار است گرم شود در یک میدان الکتریکی متناوب قرار دارد و مولکول‌ها یا یون‌های قطبی در محیط با همان فرکانس میدان الکتریکی می‌چرخند یا ارتعاش می‌کنند و در نتیجه گرما تولید می‌کنند و اثر گرمایشی به دست می‌آیند.
گرمایش القایی: این روش با تولید یک جریان متناوب یک میدان مغناطیسی متناوب ایجاد می کند و سپس از میدان مغناطیسی متناوب برای تولید جریان های گردابی برای رسیدن به اثر گرمایش استفاده می کند. این روش گرمایشی به طور گسترده در گرم کردن و پردازش مواد فلزی مانند جوشکاری، عملیات حرارتی و غیره استفاده می شود.
علاوه بر این، اصل منبع تغذیه القایی شبیه به یک ترانسفورماتور است که با ایجاد کوپلینگ مغناطیسی بین دو طرف اولیه و ثانویه، تبدیل و انتقال انرژی را انجام می دهد. این منبع تغذیه برای استخراج انرژی از خطوط انتقال و توزیع فشار قوی مناسب است. ولتاژ و توان خروجی آن به عواملی مانند فرکانس کاری، جریان اولیه، چرخش های ثانویه، نفوذپذیری هسته، اندازه و بار مرتبط است.